Doorgaan naar hoofdcontent

Waarom Kardinaal Eijk beter naar Lourdes had kunnen gaan


Terwijl ik gister, tijdens de pauze van de repetitie van het kerkkoor, de verhalen van de recente pelgrimsreis naar Lourdes hoorde, toen hoorde ik ook dat kardinaal Eijk niet mee was geweest wegens ziekte. Het was wel de bedoeling geweest dat hij mee zou gaan.

Een dag later, vandaag dus, lees ik in de krant op mijn telefoon het bericht, dat de kardinaal een alarmerend bericht heeft geplaatst op de website van een Amerikaans dagblad. De kop van het NOS bericht op mijn telefoon luidt:
Kardinaal Eijk: paus is niet duidelijk en brengt eenheid kerk in gevaar
Daarmee wordt meteen een overeenkomst duidelijk tussen Kardinaal Eijk en de paus:
Beide kunnen prima de media in rep en roer brengen.
Een lezing van het originele artikel op national catholic register of hier in het Nederlands. moet duidelijkheid geven wat de Nederlandse kardinaal nu echt beweerd heeft. Het is een vrij uitgebreid stuk en biedt daarmee inzicht in de situatie waar het om gaat: Duitse bisschoppen die van mening verschillen over wie er al dan niet klaar zijn de eucharistie te ontvangen. Dat is geen nieuws, wel nieuw is de doelgroep: protestanten die gehuwd zijn met een katholiek. Ik ken er geen één, maar in Duitsland is dat blijkbaar een onderwerp van discussie. Waarom je überhaupt aan zo'n typisch katholieke gewoonte mee zou willen doen zonder dat je katholiek wilt zijn is me een raadsel hoor, maargoed.

Raarder nog dan het antwoord van Kardinaal Eijk, die met het einde der tijden komt aanzetten onderaan het artikel, vind ik dat deze vraag hier en nu gesteld wordt. Men is volgens mij nog amper goed op gang met de pastorale zorg wat betreft tweede huwelijken en nietigverklaringen, krijgen we deze nieuwe vraag die ook weer gaat wie er nu goed voorbereid is om ter communie te gaan. Een vraag die we ons allemaal als katholieken zo nu en dan eens moeten stellen, lijkt mij.

Terug naar de nieuwe vraag die er ligt in Duitsland. Het is net alsof we, tegen beter weten in, vragen of iets mag van papa of mama (onze autoriteit). Vervolgens worden we heel boos als het dan niet mag. Terwijl we dat heus allang wel wisten. Zoiets gebeurt ook in therapie, dat heet projectie.

Soms worden ouders het zat de kinderen steeds van alles te moeten verbieden waarvan ze wéten dat het niet mag. Zeker als de rest van de wereld het verbod maar onzin lijkt te vinden. Doe dan maar, zeggen ze.

En dat kan ik weer heel goed begrijpen, als ouder zijnde.

En dat is volgens mij precies wat de curie zegt: jullie (de Duitse bisschoppen) moeten samen om de tafel gaan zitten om opnieuw, zélf te proberen het eens te worden.

Niet de autoritaire aanpak, maar een beroep doen op zelfstandigheid. Subsidiariteit, beslissingen moeten genomen worden op het meest geschikte niveau, een belangrijk begrip binnen de katholieke sociale leer.

En daarover nu is Kardinaal Eijk boos. Laat iemand nu eens een autoritaire beslissing nemen op basis van de duidelijke richtlijnen die er tenslotte allang bestaan! Dat kan hijzelf ook haast niet want in Nederland houden we daar niet van. Nee, wij houden meer van dansende prinsesjes, met zwiebeljurkjes in plaats van statige mantels.

In Amerika houden ze wel meer van die duidelijke (Roomse) richtlijnen dus vandaar waarschijnlijk dat dit artikel in een Amerikaans blad werd geplaatst. Want Eijk zegt, dat de paus dus duidelijke richtlijnen had moeten geven, in plaats van het te delegeren, en het ze zelf te laten eens worden, waarvan de uitkomst dus mogelijk niet zou kunnen passen binnen de leer van Rome.

Maar eigenlijk denk ik dat dat laatste helemaal niet kan. Duitsland bevindt zich ook nog in een wereld, als kerk.

                                                   ~~~~~~

Was U toch maar naar Lourdes gegaan, hè, eminentie. Een prima plek trouwens om te genezen. Maar dan had u natuurlijk ook tig missen moeten opdragen, enzovoorts enzovoorts. Incognito? Ach, misschien heeft u dat ook wel gedaan.

Ik gun het u, en ook dat u een ander geluid de wereld in zendt, dan het puur wettische. Dat u de lofzang kan zingen van de schoonheid van ons geloof. Ik weet zeker dat u het kunt. En dat mensen u ook kunnen begrijpen.


Reacties

  1. Een interessante gedachtegang, een mooie aanvulling op wat ik al gelezen heb. En zo nog niet tegenaan gekeken. Vanuit dit perspectief kan ik me voorstellen dat het vrucht kan dragen dat de Duitse bisschoppen gewoon weer teruggestuurd worden naar de "tekentafel."

    Toch vind ik je te negatief naar onze kardinaal toe. Ja, hij is hard, en misschien was de manier waarop niet nodig geweest. Maar helaas hebben dit soort initiatieven (van de Duitse bisschoppen) met weinig duidelijkheid van bovenaf, nogal eens de neiging gehad zich snel te verspreiden, gelovigen de verkeerde kant op te sturen en chaos en verlies van zielenheil als gevolg. Kijk maar naar wat er allemaal met de liturgie gebeurt in met name de westerse wereld.

    Ik denk dat het soms goed is duidelijkheid te geven. Want dat is iets wat ik nu als moeder ook merk. Mijn oudste dochter heeft ontzettend nood aan grenzen (en ik vermoed dat dat bij dochter nr 2 ook nodig gaat zijn). Grenzen zijn nodig om je juist vrij te kunnen bewegen. Ik ben blij dat onze huidige paus veel pastorale dingen benadrukt, maar ik ben minder blij dat hij de grenzen zo vaag maakt, waardoor aan het vrij en volledig beleven van geloof juist weer afbreuk gedaan wordt.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik ben het helemaal met je eens dat het goed is duidelijk te zijn, in de opvoeding en als kerkelijk gezag. Maar ik vind ook, dat volwassen mensen voor zichzelf moeten nadenken. Ik vind de paus best duidelijk, maar ik snap ook wat jij bedoelt. Hij zegt de dingen niet heel 'hard', maar hij zégt ze wel. Dan kan je dingen anders interpreteren, maar dat zouden mensen bij 'duidelijke taal' toch ook doen.

    Ik geloof niet zo in harde strijd. En het beschreven artikel vind ik daaronder vallen. Ik geloof wel in het zeggen en uitleggen van, in dit geval, hoe het ook weer zit met de eucharistie. Met het eindeloze geduld waarmee je een kind dingen leert. Want je zou van protestants/katholieke echtparen verwachten dat ze daar echt wel over hebben nagedacht toen ze trouwden.

    En het lijkt mij dat de kardinaal het, na al een hoop onduidelijkheden aangezien te hebben, zat was. Kan ik me best voorstellen en ook zijn reactie. Ik ben dan ook benieuwd of er nog wat gebeurt naar aanleiding van dat schrijven.

    Maar ik vraag me af of het de mensen waar het omgaat, de protestanten die niet katholiek willen worden maar wel naar de eucharistie verlangen, en de Duitse bisschoppen, bereikt. Vooral dat laatste zou best kunnen, aangezien Eijk zelf ook bisschop is. Ik hoop eigenlijk dat het mensen doet nadenken wat de eucharistie nu eigenlijk is en waarom katholieken dat zo belangrijk vinden. En met zoveel zorg en voorbereiding (eerste communie) omgeven. Het is inderdaad geen 'fast food', in een tijd waarin zoveel dat wel is. Het lijkt mij dat mensen op zoek zijn naar de 'snelle weg'. Jammer maar het past wel in het huidige tijdsbeeld waarin wij niet meer willen en kunnen 'wachten'.

    En ik ben niet voor 'fast food'.
    Maar. Ik. Begrijp. Het. Zo. Goed.
    En ook hoe het is als je geen idéé hebt waar het allemaal over gaat...
    Niet weet wie God is...
    O het is zo'n lange weg naar de eucharistie, of ook naar enig benul daarvan.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Laat hier je reactie achter

Populair

Nest van een merel in de achtertuin, jonge vogels?

Een paar weken geleden kwam er een merel in onze tuin. Ze was druk bezig, blijkbaar met het bouwen van een nest. Gezellig. We hielden haar in de gaten om te kijken waar ze heen ging. Een kleine twee meter verderop, op een omgekeerde plantenschaal, was ze een nestje aan het bouwen!


Na een paar dagen zagen we haar niet meer. Het zou jammer zijn als ze weg was! Maar na een week was ze er weer. En ging op het nest zitten.
We lieten haar natuurlijk met rust, maar ik keek altijd even in het voorbijgaan in het nest. Ik bedoel, het zat pal naast de garagedeur, daar moest ik toch dagelijks langs! Bovendien heeft ze toch zelf dit plekje uitgezocht.

Tijdens het bouwen van het nest is er even een mannetje in beeld geweest, maar die heeft zich verder niet laten zien.


Inderdaad verschenen er eieren in het nest. Lichtblauwe, vier stuks.


Na een week kwamen de kuikentjes uit het ei, o wat een kleine bolletjes, net zo klein als de eitjes! Meteen was de merel vaker weg, om eten te zoeken.

Op een middag …

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren, zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk geweest zijn. Toch kwamen, na dat open-deur-beleid van de jaren '70, bij hen óók diverse sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die wél daadwerkelijk bij ons op een tegel aan de muur hing:

De mens wikt, God beschikt.
Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waarin mijn ouders zeiden…