Doorgaan naar hoofdcontent

Hoe wij op zondag achterin de kerk belandden.

Kerkbank waar tussendoor je twee meisjes een kleurplaat ziet kleuren op de bank ervoor.
Kerkbanken

Mijn zoon heeft alles liefst altijd hetzelfde. Dat komt door zijn autisme. Dat kan natuurlijk niet altijd, maar waar het kan doen we het ook. Zo zitten we altijd op dezelfde plaats in de kerk. Aan de rechterkant, net/niet achter de pilaar. Soms heb ik pech, soms geluk, afhankelijk welke kant de voorganger op leunt.

Voor Bud is dat minder belangrijk. Als hij maar niet tussen veel mensen hoeft te zitten, zoals in de middelste rijen, én als er maar niet teveel mensen achter hem zitten. Want die kunnen hem zien.

Afgelopen zondag echter was de hele rechterkant afgezet met rood-wit lint. We keken elkaar maar eens aan, en toen keek ik naar links, en zag wat Bud al gezien had: óók lint.
Waarom zit dat lint daar?
Dat zullen we zo vast wel horen, maar eerst: waar gaan we zitten?
Achteraan, daar hoefde hij niet lang over na te denken. Gelukkig had ik vandaag wél mijn bril bij me.

Het evangelieverhaal van vandaag vond ik erg mooi. Jezus zegt: ik ben de wijnstok, gij de ranken. Hij vraagt ons om in hem te blijven, want de ranken kunnen ook niet leven zonder de wijnstok. De kapelaan legt uit dat je haast niet kunt zien waar de wijnstok eindigt en de ranken beginnen, zo gaan ze in elkaar over. Dat beeld blijft me bij.

Twee rijen voor ons zit een gezin met twee kleine meisjes. Zij zitten vast óók niet toevallig achterin. De meisjes kleuren een kleurplaat.

O ja, vergeet ik bijna over die linten te vertellen! Wat bleek nu, er was een reparatie uitgevoerd, en soms vallen er nu (stukken van) lampen naar beneden! De lampen in het midden waren weggehaald, dat is erg hoog hoor, en de rest van de kerk was afgezet.

En ik maar denken dat ze wilden dat we dichter bij elkaar zouden gaan zitten!

Reacties

  1. Had je mij nog zien zitten met die helm op mijn hoofd?

    Vanavond 19.00 wordt de mooie kaars gebrandt als dankoffer voor mijn genezing, tijdens de eerste Maria viering.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja Hulk wat mooi! Dat is precies nu ik dit lees :-).

      Verwijderen
  2. Naar voor Bud denk ik.. maar zolang hij dan maar achteraan zit valt het hopelijk mee.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja het viel inderdaad mee, heb het eventjes nagevraagd!

      Verwijderen

Een reactie posten

Laat hier je reactie achter

Populair

Nest van een merel in de achtertuin, jonge vogels?

Een paar weken geleden kwam er een merel in onze tuin. Ze was druk bezig, blijkbaar met het bouwen van een nest. Gezellig. We hielden haar in de gaten om te kijken waar ze heen ging. Een kleine twee meter verderop, op een omgekeerde plantenschaal, was ze een nestje aan het bouwen!


Na een paar dagen zagen we haar niet meer. Het zou jammer zijn als ze weg was! Maar na een week was ze er weer. En ging op het nest zitten.
We lieten haar natuurlijk met rust, maar ik keek altijd even in het voorbijgaan in het nest. Ik bedoel, het zat pal naast de garagedeur, daar moest ik toch dagelijks langs! Bovendien heeft ze toch zelf dit plekje uitgezocht.

Tijdens het bouwen van het nest is er even een mannetje in beeld geweest, maar die heeft zich verder niet laten zien.


Inderdaad verschenen er eieren in het nest. Lichtblauwe, vier stuks.


Na een week kwamen de kuikentjes uit het ei, o wat een kleine bolletjes, net zo klein als de eitjes! Meteen was de merel vaker weg, om eten te zoeken.

Op een middag …

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren, zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk geweest zijn. Toch kwamen, na dat open-deur-beleid van de jaren '70, bij hen óók diverse sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die wél daadwerkelijk bij ons op een tegel aan de muur hing:

De mens wikt, God beschikt.
Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waarin mijn ouders zeiden…