Doorgaan naar hoofdcontent

Zwerfboek


Ik wist al een tijdje van het bestaan van zwerfboeken, heb zelfs weleens een sticker gehad om een boek 'te zwerf' te leggen. Maar ik kon niet beslissen welk boek. En kan dat nog steeds niet.

Maar vandaag kwam ik, tijdens een frisse nieuwjaarswandeling voor de nodige beweging en zuurstof, een echt zwerfboek tegen! Netjes verpakt in plastic, met zo'n geraspte kaas-sluiting. Eerst dacht ik nog, lekker laten liggen. Ik vind de voorkant vreselijk en bovendien lees ik zelden romans. Maar dat is niet meer helemaal waar. Sinds ik een stapel boeken voor zoonlief van de bieb heb gehaald voor zijn boekenlijst, ben ik zelf ook weer aan het lezen geslagen. Op zoek naar fatsoenlijke en actuele literatuur. Een klus op zich.

Na eerst een stuk doorgelopen te zijn, keerden we toch maar terug naar het bankje aan de rand van de woonwijk, uitkijkend op de weilanden. Het boek lag er nog, joehoe! De mensen in het huis achter het bankje zwaaiden naar ons maar dat zag ik niet want ik had mijn bril niet op.

Ik ben benieuwd!

Reacties

  1. Grappig, zo vind je nog eens wat.
    En dien je je over een drempel te helpen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Haha, ja. Man en kind waren er niet blij mee, dat we een stuk terug moesten lopen. 'Waarom heb je het dan niet meteen meegenomen?' Mijn excuus was: ik zag het als iets kopen: bij twijfel niet doen. Als je er vervolgens wakker van ligt, teruggaan! En anders hoef je het dus niet te hebben ;-).

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Laat hier je reactie achter

Populaire posts van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren, zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk geweest zijn. Toch kwamen, na dat open-deur-beleid van de jaren '70, bij hen óók diverse sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die wél daadwerkelijk bij ons op een tegel aan de muur hing:

De mens wikt, God beschikt.
Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waarin mijn ouders zeiden…

Kleding kopen met autisme

Er is een tijd geweest dat ik bergen schattige baby- en peuterkleertjes had. Die tijd is voorbij. Ergens tijdens de basisschooljaren kreeg zoonlief Bud zo langzaamaan een eigen mening over zijn kleding.

Het begon ermee dat Bud, al op jonge leeftijd, knoopjes ging haten. Hij wilde geen overhemden, en toen hij op een leeftijd kwam waarop broeken geen elastiek meer hebben, toen vonden we de oplossing door een stukje stof over de knoop te naaien. We...? Ik dus.

Vanaf een jaar of twaalf, dertien moesten de kleuren eraan geloven. Alles moest zwart zijn.

Jarenlang waren we bij H&M geslaagd: die hadden een model broek dat, in een steeds grotere maat, jaren meeging.. Het was geen spijkerbroek, geen joggingbroek maar een gewone bróék. Ze hadden hem in geel, rood, groen en blauw. Via grijs en bruin kwam de overgang naar zwart. Gelukkig hadden ze diezelfde broek óók in het zwart.

Totdat meneer mij voorbij streefde qua lengte. Maatje 176 werd te kort.

Daar kwamen wij achter in september, toen…