Doorgaan naar hoofdcontent

De regenjas

Jas aan kapstok.
Een lege plek naast de winterjas!

Dinsdagochtend kwart over zeven. Bud laat me een buienradar op zijn schermpje zien. Met een enorme piek, nét als hij moet fietsen. ‘O jee’, zeg ik. ‘Arme kindertjes zouden graag een regenjas willen hebben, en jij hebt er één en je draagt hem niet’. Ik denk aan de regenjas die al een jaar – of zijn het er twee? – ongedragen aan de kapstok hangt. Op de groei gekocht.

Bud heeft 1x in zijn leven regenkleding aangehad. Een regenbroek. Die is hij op school vergeten en we hebben hem nooit meer teruggevonden.

Dit vraagt om een creatieve aanpak. Met de regenjas voor ogen, die daar eenzaam aan de kapstok hangt, krijg ik een plan. Ik vertel het verhaal van de regenjas.

'De regenjas is verdrietig. Wat heeft hij verkeerd gedaan? Hij heeft geen knoopjes*. Hij is zwart. Oké, en een beetje grijs. En hij hangt al een jaar ongedragen aan de kapstok.'

Bud zijn ogen glimmen. ‘Ga door!’, zegt hij.
Ik doe er nog een schepje bovenop.

‘Ik zal voor je opkomen! Ik zal je beschermen tegen de regen!’ Ik maak een paar boksbewegingen die wel geïnspireerd lijken door Mohammed Ali. ‘Kom maar op, regen!’, roep ik.

‘Wat nou als die jas tóch, ehm, tja…’, twijfelt Bud.

‘Dan doe je hem uit en dan stop je hem onder je snelbinders, bovenop je tas.’

‘Dan probeer ik het toch maar’, zegt hij voorzichtig en doet de jas aan.

‘Wat vind jij er eigenlijk van, mam?’

‘Zo’n beetje hetzelfde als de jas’, zeg ik. Eigenlijk durf ik niets te zeggen. Ik hou mijn adem in. Bud heeft de regenjas aan. En daar heb ik geen woorden voor.

‘Wat nu als hij lekt?’

‘Dat doet hij niet want het is een échte regenjas.’

Dan knuffel ik de regenjas en zwaai hem uit.

De jas wordt, zoals voorspeld, tien minuten later flink op de proef gesteld. Om de jas maak ik me echter geen zorgen maar ik denk aan Bud’s onbedekte hoofd. Twee capuchons heeft hij, maar niet één óp, en hij heeft ook geen regenbroek.

Maar dat is voor een volgende keer.


*Bud houdt niet van knoopjes en alle kleding moet zwart zijn. Autisme gaat vaak gepaard met een overgevoeligheid van de zintuigen. Licht, geluid, aanraking.

Dit verhaal heb ik vorig jaar geschreven. Binnenkort komt er een verhaal van de nieuwe broek.

Reacties

  1. Leuk dat je het met zo'n verhaaltje toch voor elkaar krijgt!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zeker! Ik ben blij dat de jas ook vandaag weer aan mocht!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Reacties
    1. Ach tja. Ik heb ook een zwarte periode gehad. 'k Lig er verder maar niet wakker van. 🕶

      Verwijderen

Een reactie posten

Laat hier je reactie achter

Populair

Sunshine Blogger Award 2018

Lieve hemel, nee toch! Ik loop gauw naar de keuken en stop een vers warm knakworstcroissantje in mijn mond. Ik heb er al drie op, twee proefexemplaren niet meegerekend. Zoonlief is net naar boven vertrokken met een bordje met vijf er op.

Ik heb net de blog van Eke Brouwers gelezen, waarin zij 11 vragen beantwoordt, waarmee wij haar een beetje beter leren kennen. Ze was namelijk genomineerd voor de Sunshine Blogger Award 2018*, en onder de door haar beantwoorde vragen staat een lijstje waarin zij op haar beurt 11 blogs nomineert (en 11 vragen stelt). Het zou grappig zijn als ik daartussen stond, dacht ik, maar dat is natuurlijk helemáál niet zo (stop nog een worstenbroodje in mijn mond). Maar daar zie ik plots mijn naam staan. Hoe leuk is het, dat iemand zomaar aan je denkt. En daarmee het zonlicht doet schijnen (dat op deze sombere aprildag extra aangenaam is).

In ieder geval een worstenbroodje waard!


11 Vragen beantwoorden 1. Wat zou je willen worden of zijn als er geen belemmeringe…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…