Doorgaan naar hoofdcontent

Sint Willibrord, niet alleen van Utrecht, herinneringen aan een fietsvakantie, en... pizza!


Morgen is het feest van de heilige Willibrord, patroon van Nederland en Utrecht. Dat wordt groots gevierd in het aartsbisdom Utrecht. Nouja groots, voor zover dat gaat in een niet zo heel fanatiek katholiek deel van de wereld.* Ondanks de inspanningen van de heilige Willibrord, meer dan 1.000 jaar geleden.

Op de aankondiging van de mis waarmee we hem gedenken, stond een foto. Een foto die mij wel erg bekend voorkwam. Ik liet hem zien aan mijn Stud en Bud. Stud herkende hem niet, maar Bud wel. 'Van onze fietsvakantie!'

Dat klopte helemaal. Of toch niet helemaal. Toen ik onderstaande foto uit mijn archief opgediept had, zag ik dat het om twee verschillende beelden gaat. Wel allebei van Willibrord. Op de foto rechts, in Echternach, heeft hij een boekrol vast.

Beelden van St. Willibrord in Waxweiler en Echternach
St. Willibrord
De linkerfoto heb ik gemaakt in Waxweiler. Onderstaand bord hing daar op de kerk. Het is in het Duits dus daaronder volgt een korte Nederlandse versie.

Bord op Johannes de Doperkerk in Waxweiler.
Willibrord was op missiereis en kwam door het plaatsje Waxweiler. Toen hij daar de mis opvoerde, kwamen de mensen niet naar de mis maar ze voerden 'heidense dansen' op. 'Dans dan maar zonder onderbreking door, als je de duivelsdienst niet laten kan', ontstak hij in woede. Maar toen de mensen beloofden hun leven te beteren, bond hij in en droeg ze op jaarlijks in Echternach te gaan dansen
Daar werd de heilige Willibrord later ook begraven en naar verluidt kan je van bepaalde ziekten genezen als je op die heilige grond danst.
Je kunt tegenwoordig nog steeds op bedevaart naar Echernach gaan.

Interieur Johannes de Doperkerk in Waxweiler.

Interieur Johannes de Doperkerk in Waxweiler.


Interieur Johannes de Doperkerk in Waxweiler.

Dit is het kerkje van binnen, ik denk dat je de stijl barok noemt, met een overdaad aan kleuren en beelden. Niets is teveel voor de Heer! Ook de, wat antroposofisch aandoende plafondschildering, die ik met deze foto geen eer aandoe maar het was onmogelijk hem goed in beeld te krijgen. Ook omdat het reisgezelschap stond te springen om ergens een hapje te gaan eten. Met salami, chorizo en ansjovis. Pizza diabolo natuurlijk!

Tafel met leeg glas wijn en pizzal diabolo.

* Citaat van kardinaal Eijk, bron: bisdomblad Op Tocht 8:
Nederlandse katholieken zouden er goed aan doen zich Willibrord en zijn metgezellen voor ogen te houden. Ik wil Nederlandse katholieken niet beledigen, maar ze zijn in het algemeen nogal schuchter en bedeesd uitgevallen als het erop aankomt voor hun geloof in Christus uit te komen. 

Reacties

  1. Mooi log!
    Kardinaal heeft gelijk, want ik krijg nu enorme zin in pizza!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, ga d'r maar aan staan. Het was echt hele lekkere pizza, maar Waxweiler is wel een eind rijden. Willibrord had een paard, hè, dat scheelt. Maar misschien hebben ze wel een lekkere Ristorante Salami bij de Albert Zwijn en dan koop je er nog wat chorizo en ansjovis bij ;-). Smakelijk!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mijn zoon bestiert een pizzaria in Castricum.
      Jammer dat ik daar niet meer in de buurt woon.

      Ik snap mijn dubbele antwoorden hier niet? 🙃

      Verwijderen
    2. Mijn zoon bestiert een pizzaria in Castricum.
      Jammer dat ik daar niet meer in de buurt woon.

      Ik snap mijn dubbele antwoorden hier niet? 🙃

      Verwijderen
    3. Ja dat is zeker jammer!
      Ik snap je dubbele antwoorden ook niet. Ik kan ze wel weghalen maar dat lost het probleem niet op. Vreemd??

      Verwijderen

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie achter

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren, zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk geweest zijn. Toch kwamen, na dat open-deur-beleid van de jaren '70, bij hen óók diverse sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.
Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waarin mijn ouders zeiden niet te geloven.

Koffie met koekjes

Eén keer per week is er hier doordeweeks een mis. Gewoon op woensdagochtend en daarna drinken we koffie. Nu zijn jullie natuurlijk hartstikke nieuwsgierig naar wat daar aan die koffietafel besproken wordt. Gaat het over de eerste lezing, het evangelie, de preek? Over de hostie die, onder invloed van de wijn, smelt op de tong? Of al 'weg' was vóór de wijn?

Of zijn zulke dingen onsprekelijk onbespreekbaar, onnoemelijk en onzegbaar?

Gaat het liever over de kwaliteit van de koffie, de aan- of juist de afwezigheid van de Mariakaakjes en de Jozefkoekjes?

Het gure novemberweer? De naderende Sinterklaas, alreeds voorafgegaan door Broeder Maarten en Aartsengel Michaël?

Inderdaad werd vanmorgen het hoe en waarom van de halve mantel die Sint Maarten weggaf besproken (hij gaf zijn eigen helft weg, de andere helft was eigendom van het leger, die kon hij dus niet weggeven). En dat er vele kindertjes langs de deuren zijn geweest terwijl er maar weinig kindertjes op vrijdag in de kerk naar h…