Doorgaan naar hoofdcontent

De zandprinses aan het werk: iets met een appel en een slang

Zandschilderij van de zandprinses: eva en de slang.

Eén viering, zeven kerken. Eén kerk, zeven dorpen.

Eén evangelieverhaal. En één zandprinses.

Door het verhaal van de zandprinses loopt een lijn. Een verhaallijn die vertelt over de schepping van onze mooie planeet. Maar dan is er een scheidslijn, een scheuring. Iets met een slang...

Korte impressie van de zandprinses

Zandschilderij van de zandprinses: de schepping.

Zandschilderij van de zandprinses: Eva en de slang.

Zandschilderij van de zandprinses: verbanning uit het paradijs.

Ook door het evangelieverhaal loopt een lijn. Matteüs 25 vertelt over vijf domme en vijf verstandige bruidsmeisjes. Allemaal gingen ze de bruidegom tegemoet (Hun eigen bruidegom? Een andere?). Maar waar de verstandige meisjes extra olie hadden meegenomen voor hun lamp, hadden de domme dat niet. Terwijl de domme meisjes nieuwe olie haalden kwam net de bruidegom eraan. En die deed mooi de deur op slot nadat hij de verstandige meisjes had binnengelaten.

Maar waarom waren de verstandige meisjes niet óók aardige meisjes en deelden ze hun olie niet? Een heel ander verhaal dan dat van Sint Maarten die, gisteren nog, zijn mantel deelde met een arme man.

Nouja de boodschap is in ieder geval, dat je voorbereid moet zijn voor als er iets belangrijks mocht gebeuren. Op tijd moet tanken zodat je niet zonder benzine komt te staan. Of anders maar bidden, dat je toch nét genoeg hebt. Want ga er maar vanuit dat niet iederéén zijn reservetankje met je deelt...

Zandschilderij van de zandprinses: Jezus, redder van de wereld.

De zandprinses aan het werk.

Reacties

  1. Wat een prachtig begin van je log, met de zevens.
    Jezus had het daar ook vaak over.

    Ook mooi over het reservetankje.
    Wij stonden onlangs ook te bibberen, te beven en te bidden.
    Gelukkig nog net gered.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ha ja, wij hadden het van de zomer, al een tijd op zoek naar een tank, reden we er voorbij omdat hij niet langs de snelweg zat maar ernaast (in Duitsland hebben ze dat). Maar nét het volgende dorp bereikt, de teller stond al even op nul... Fijn dat het bij jou ook goed afliep. Zit je later lekker weer thuis, jippie!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wij tankten iets van 31,3 liter.
    Later las ik in het instructieboekje dat er een tank van 32 liter inhoud in zat.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oei... ik had ook een keer dat het gaspedaal er zomaar mee ophield. In een flits ging het door me heen: vergeten te tanken. Ik kon nog net afslaan en in een rustig straatje de auto parkeren. Toen kon in naar huis lopen en later terug met de reservetank :-(.

      Verwijderen

Een reactie posten

Laat hier je reactie achter

Populaire posts van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren, zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk geweest zijn. Toch kwamen, na dat open-deur-beleid van de jaren '70, bij hen óók diverse sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die wél daadwerkelijk bij ons op een tegel aan de muur hing:

De mens wikt, God beschikt.
Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waarin mijn ouders zeiden…

Kleding kopen met autisme

Er is een tijd geweest dat ik bergen schattige baby- en peuterkleertjes had. Die tijd is voorbij. Ergens tijdens de basisschooljaren kreeg zoonlief Bud zo langzaamaan een eigen mening over zijn kleding.

Het begon ermee dat Bud, al op jonge leeftijd, knoopjes ging haten. Hij wilde geen overhemden, en toen hij op een leeftijd kwam waarop broeken geen elastiek meer hebben, toen vonden we de oplossing door een stukje stof over de knoop te naaien. We...? Ik dus.

Vanaf een jaar of twaalf, dertien moesten de kleuren eraan geloven. Alles moest zwart zijn.

Jarenlang waren we bij H&M geslaagd: die hadden een model broek dat, in een steeds grotere maat, jaren meeging.. Het was geen spijkerbroek, geen joggingbroek maar een gewone bróék. Ze hadden hem in geel, rood, groen en blauw. Via grijs en bruin kwam de overgang naar zwart. Gelukkig hadden ze diezelfde broek óók in het zwart.

Totdat meneer mij voorbij streefde qua lengte. Maatje 176 werd te kort.

Daar kwamen wij achter in september, toen…