Doorgaan naar hoofdcontent

Toetje met pecannootjes en sinaasappel

Toetje in mooi glas met hangop, sinaasappelgelei en gesuikerde pecannootjes.
Een lekker toetje, zou je zeggen. En inderdaad, het wás ook een lekker toetje. Maar wat een hoop werk. Een bak volle yoghurt uit laten lekken, dat moet een dag tevoren gebeuren. Dan een vanillestokje uitschrapen. Van drie sinaasappels de partjes tussen de velletjes uit snijden. Dat vind ik altijd zo'n rotwerk. Het duurt zo lang en het lijkt zo zinloos. Dat is het niet, blijkt later. Het was trouwens wel een enorme hoeveelheid, de sinaasappelen waren nogal groot, dus ik heb meer dan de helft ingevroren, voor een volgende keer. De partjes plus sap, en wat scheppen suiker, 'koken tot het stroperig is'. Maar ik had zoveel sap dat het van z'n levensdagen niet vanzelf stroperig werd. Dus twee blaadjes gelatine toegevoegd (eerst in koud water weken).

Dan een ons pecannoten roosteren. Ook daar een paar scheppen suiker aan toevoegen, die nu als het goed is om de noten een mooi carameljasje vormen. Af laten koelen en de noten in stukjes breken (hier vroeg ik mij af of dat niet beter vóór het roosteren had kunnen gebeuren??). Dan nog wat kruidjes door de yoghurt - niet teveel: kardemom, kaneel en nog wat schepjes witte basterdsuiker.

De yoghurt opdienen met wat eetlepels sinaasappelprut erbovenop, en dan de nootjes erover.

Ik vermoed dat kinderen - met autisme maar ook andersoortige - niet graag fliebertjes of harde stukjes door de yoghurt hebben. Apart serveren is een optie. Die van mij wilde de nootjes niet omdat die tussen zijn beugel gaan zitten. Maar de sinaasappelgelei vond hij heerlijk! En hij houdt niet van sinaasappelen. 'Best zoet', tja, hoe kan dat... Het kost wat moeite maar dan heb je ook een sinaasappelbereiding die doet eten! Maargoed dan weet je tenminste waarvoor je anderhalf uur (en dat was dan alleen nog voor het toetje) in de keuken staat.

Daar word ik nou gelukkig van.
En ja het was in vijf minuten op.

Toetje in mooi glas met hangop, sinaasappelgelei en gesuikerde pecannootjes.

Reacties

  1. Klinkt lekker (als ik in een recept alle ingrediënten lust moet het wel lekker zijn) en ziet er heerlijk uit, maar inderdaad wat een werk zeg en wel heel erg zoet denk ik, niet goed voor mij als diabeet... :-(

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie achter

Populaire berichten van deze blog

Naar de kerk - of toch uitslapen?

'Waarom ga je ervanuit dat ik meega?', vraagt Bud, als ik hem om kwart over tien roep op een zondagmorgen. Daar sta ik dan met mijn goede gedrag en mijn mond vol tanden. Goede gedrag, want ik heb hem tot het láátste moment laten liggen.

'Je gaat toch altijd mee? De afspraak is... '
'Er is geen afspraak!!! Ik wil gewoon niet meer zo vaak naar de kerk!'

Ik heb ook ooit een afspraak met mezelf gemaakt, want anders komt er nooit wat van. Dan denk je elke zaterdagavond, zal ik morgen toch maar níet gaan want uitslapen is zo lekker! Ik heb regelmatig tot God geroepen dat hij mij dan maar op tijd wakker moet maken, als hij wil dat ik kom. En dan liet ik de hele strijd los. En werd doorgaans, soms maar net op tijd, wakker.

'Er is wel een afspraak', pareer ik met weinig succes, 'Je zou om de week meegaan...'
'Er is géén afspraak', onderbreekt hij me, 'je gaat toch geen afspraak maken over hoe vaak je naar de kerk gaat? Ik wil gewoon sóms gaa…

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…