Doorgaan naar hoofdcontent

Naar de kerk - of toch uitslapen?

Tekening van een tegeltje met de tekst: 'Wat is waardevoller dan samen opgroeien met God?'

'Waarom ga je ervanuit dat ik meega?', vraagt Bud, als ik hem om kwart over tien roep op een zondagmorgen. Daar sta ik dan met mijn goede gedrag en mijn mond vol tanden. Goede gedrag, want ik heb hem tot het láátste moment laten liggen.

'Je gaat toch altijd mee? De afspraak is... '
'Er is geen afspraak!!! Ik wil gewoon niet meer zo vaak naar de kerk!'

Ik heb ook ooit een afspraak met mezelf gemaakt, want anders komt er nooit wat van. Dan denk je elke zaterdagavond, zal ik morgen toch maar níet gaan want uitslapen is zo lekker! Ik heb regelmatig tot God geroepen dat hij mij dan maar op tijd wakker moet maken, als hij wil dat ik kom. En dan liet ik de hele strijd los. En werd doorgaans, soms maar net op tijd, wakker.

'Er is wel een afspraak', pareer ik met weinig succes, 'Je zou om de week meegaan...'
'Er is géén afspraak', onderbreekt hij me, 'je gaat toch geen afspraak maken over hoe vaak je naar de kerk gaat? Ik wil gewoon sóms gaan, bijvoorbeeld als oma meegaat.'

Maar oma gaat niet graag meer naar de kerk. Hooguit met Pasen en Kerst, en dan nog omdat wij dat vragen.

Ik wil nu graag een clou schrijven, bijvoorbeeld: we hadden die middag een goed gesprek en Bud gaat nu óm de week mee. Maar die duidelijkheid heb ik nog niet. Die zondagmorgen koos hij eieren voor zijn geld, en ging mee. Daarom heb ik hem dat gesprek maar bespaard. Voorlopig.



De foto komt uit de kerk waar ik laatst was om met het kerkkoor te zingen op een ziekendag. Daar hingen een paar grote vellen met door mensen gemaakte 'tegeltjes', met daarop zelfbedachte wijsheden.

Reacties

  1. Wij hadden ook een soort afspraak met onze kinderen.
    Na je 18e verjaardag kies je zelf of je naar de kerk ga of niet?

    Lang verhaal kort, er gaan er nu nog twee.
    Mijn kleinkinderen worden zelfs niet meer gedoopt.
    Doet mij veel pijn en zij voelen niets.

    Ooit toen mijn eerste kleinkind bijna op sterven lag vanwege een zware longontsteking, heb ik mijn dochter een rozenkrans gegeven met de mededeling, "bid voor je kind?"
    Ik weet niet of zij dat gedaan heeft?

    Het enige wat ik nu doe is God smeken dat zij inzicht en geloof krijgen.

    Dank voor je mooie logje.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Tja.. die tijd komt in meer gezinnen aan! Ze willen hun eigen weg bepalen. Hoop dat hij de kerk gaat missen! Geef hem maar de tijd en dwing niks af want dan gaat het juist verkeerd. Dat heb ik zelf meegemaakt! Ik werd verplicht om naar de kerk te gaan en toen ik eenmaal het huis uit was ben ik de eerste jaren nooit meer geweest...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het valt vooralsnog mee, 'om de week' blijft er in. Dwingen geloof ik ook niet in.

      Verwijderen

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie achter

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…