Doorgaan naar hoofdcontent

Herfst, heiligen, recepten

Herfst, wat een heerlijk seizoen. Mooie dagen wisselen af met wind en kou. De verwarmende geuren van speculaaskruiden, chocolademelk en zelfgebakken appeltaart. En ook de feesten van bekende en minder bekende heiligen dienen zich aan. Onderweg naar Sinterklaas, komen we op 29 september eerst Sint Michael tegen. In tegenstelling tot Nicolaas was Michael geen sterfelijk mens, maar een engel, een aartsengel zelfs. Hij wordt meestal met de draak afgebeeld die hij versloeg. Sint Joris is zo'n beetje de aardse variant.

Er zijn allerlei prachtige liedjes die passen bij dit seizoen.

En veel lekker eten natuurlijk:

Hele kip uit de oven met wortelen en quinoa en appelbollen met bramen toe 

Drakenkoek

Toast met brie en bramen
Toast uit de oven met brie
Toast uit de oven met brie en bramen.
Toast uit de oven met brie en bramen.
Wat me opviel, toen ik de foto's uit voorgaande septembermaanden doorkeek, dat, natuurlijk, de geschiedenis zich herhaalt! Toen ik opgroeide, waren de seizoenen en de natuur, eigenlijk alles wat onderhevig was aan het keurslijf van de wisselende seizoenen, iets wat in principe genegeerd werd. Biologie was eerder een kwestie van mitose en meiose dan van de dagelijkse praktijk van een bloeiend en vergankelijk bos, moestuin of maaiveld, die eigenlijk eerder een doorn in het oog van de theorie leken te vormen. De voor boeren en buitenlui logische samenhang der dingen en seizoenen is voor mij iets dat ik pas later leerde kennen.

In 2013 oogstte ik mijn eigen komkommers. Vorig jaar kreeg ik een mooi exemplaar van mijn vriendin Emmy. Ik mocht hem zelf uitkiezen van haar moestuintafel achter haar huis. Ze had daar een betere oogst dan ik op mijn lapje koude grond maar dat wijt ik vooral aan de slakken die blijkbaar niet graag langs ruwe houten tafelpoten klimmen.


2013 Komkommers in mijn moestuin.
2013 Uit eigen moestuin
2013 Komkommers in mijn moestuin.
2013 Uit eigen moestuin
2016, Komkommer van mijn vriendin Emmy.
2016 van vriendin Emmy
2016, Komkommer van mijn vriendin Emmy.
2016 van vriendin Emmy
2017 Van Bob van het kerkkoor
2017 van Bob van het kerkkoor

Wat ook niet voor het eerst gebeurt, ik dacht dat toch even, is de zonnebloem die nu pas tot bloei komt! Vandaag is de enige zonnebloem van de acht geplante zaden die het tot nu toe overleefd heeft, uitgekomen! Ik keek daar al een paar dagen naar uit, met het fototoestel in de aanslag. Ook dit heb ik dus al eerder meegemaakt.

Zonnebloem die net uitkomt in september 2013
Zonnebloem 2013

Zonnebloem die net uitkomt in september 2017
Zonnebloem  september 2017

Zonnebloem vandaag, as we speak. Fijne feestdag van Sint Michael. En, als je dit later leest, gewoon een fijne dag toegewenst!

Reacties

  1. Vermoedelijk lust ik al de getoonde traktaties. Echter de komkommer blief ik niet. Dat is natuurlijk wel raar voor een Hulk, toch?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Vermoedelijk lust ik al de getoonde traktaties. Echter de komkommer blief ik niet. Dat is natuurlijk wel raar voor een Hulk, toch?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ach, het is natuurlijk een typisch Nederlandse fruit-groente. Die ook nog eens grotendeels water bevat. Een laag monster-gehalte dus. En dan óók nog eens zelfgekweekt, dus geheel onbespoten. Dat verhoudt zich niet gunstig tot een hothulk die acuter zaken heeft zoals het redden van mensenlevens, schat ik zo in. Maar dat geeft niet hoor want ze zijn allemaal al op :-).

      Verwijderen

Een reactie plaatsen

Laat hier je reactie achter

Populaire berichten van deze blog

Naar de kerk - of toch uitslapen?

'Waarom ga je ervanuit dat ik meega?', vraagt Bud, als ik hem om kwart over tien roep op een zondagmorgen. Daar sta ik dan met mijn goede gedrag en mijn mond vol tanden. Goede gedrag, want ik heb hem tot het láátste moment laten liggen.

'Je gaat toch altijd mee? De afspraak is... '
'Er is geen afspraak!!! Ik wil gewoon niet meer zo vaak naar de kerk!'

Ik heb ook ooit een afspraak met mezelf gemaakt, want anders komt er nooit wat van. Dan denk je elke zaterdagavond, zal ik morgen toch maar níet gaan want uitslapen is zo lekker! Ik heb regelmatig tot God geroepen dat hij mij dan maar op tijd wakker moet maken, als hij wil dat ik kom. En dan liet ik de hele strijd los. En werd doorgaans, soms maar net op tijd, wakker.

'Er is wel een afspraak', pareer ik met weinig succes, 'Je zou om de week meegaan...'
'Er is géén afspraak', onderbreekt hij me, 'je gaat toch geen afspraak maken over hoe vaak je naar de kerk gaat? Ik wil gewoon sóms gaa…

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…