Doorgaan naar hoofdcontent

DIY project: monstrans maken met ijsstokjes

Onlangs kwam ik een beschrijving tegen waarin van ijsstokjes een monstrans wordt gemaakt. Ik heb een flinke hoeveelheid ijslolliestokjes verzameld, dus daar past dit DIY project goed bij.

Eerst heb ik, volgens de gebruiksaanwijzing, stokjes versierd met waterverf en viltstiften. Deze heb ik op elkaar geplakt met houtlijm, 6 of 8 stuks, en in een houtklem laten drogen. Als je geen houtklem hebt dan heeft je moeder er misschien wel één. Of de buren.

Vervolgens plak je drie stokjes op elkaar, die gaan ook in een klem. Of een elastiekje eromheen, dat werkt in dit geval ook.

Het stokje aan de achterkant is ook met houtlijm vastgeplakt. Het lukte mij helaas niet om het met houtlijm op het houdertje te plakken. Daarom heb ik een lijmpistool gebruikt. Dat ging ook niet.

Toen heb ik een andere constructie bedacht. Zoek het midden op van de drie op elkaar geplakte stokjes. Teken dat af en boor er aan beide kanten een gaatje in. Doe daar een figuurzaagje doorheen - kinderen kunnen dat ook erg goed - en zaag een gat ter grootte van de onderkant van het houder-stokje. Als het goed is past het precies en hoef je geen lijm meer te gebruiken.

Ik heb een filmpje op YouTube gezet, waarin ik het proces laat zien van het maken van de standaard. Voor de rest van de gebruiksaanwijzing kun je dit blogje raadplegen.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Naar de kerk - of toch uitslapen?

'Waarom ga je ervanuit dat ik meega?', vraagt Bud, als ik hem om kwart over tien roep op een zondagmorgen. Daar sta ik dan met mijn goede gedrag en mijn mond vol tanden. Goede gedrag, want ik heb hem tot het láátste moment laten liggen.

'Je gaat toch altijd mee? De afspraak is... '
'Er is geen afspraak!!! Ik wil gewoon niet meer zo vaak naar de kerk!'

Ik heb ook ooit een afspraak met mezelf gemaakt, want anders komt er nooit wat van. Dan denk je elke zaterdagavond, zal ik morgen toch maar níet gaan want uitslapen is zo lekker! Ik heb regelmatig tot God geroepen dat hij mij dan maar op tijd wakker moet maken, als hij wil dat ik kom. En dan liet ik de hele strijd los. En werd doorgaans, soms maar net op tijd, wakker.

'Er is wel een afspraak', pareer ik met weinig succes, 'Je zou om de week meegaan...'
'Er is géén afspraak', onderbreekt hij me, 'je gaat toch geen afspraak maken over hoe vaak je naar de kerk gaat? Ik wil gewoon sóms gaa…

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…