Doorgaan naar hoofdcontent

Over tijdschriften vol mannen, bikini's en diëten

Albasten beker met drankje en takje citroenmelisse erin

Mijn moeder zei altijd je kan zelf kiezen.

Maar dan moet je wel weten waartussen. De grootste rijkdom krijg je in overvloed aangeboden via media en tv, maar waar vind je antwoord op de diepere levensvragen?

Ik bladerde vorige week in de wachtkamer van de orthodontist door enkele tijdschriften (telefoon vergeten ...). Vroeger vond ik de Cosmo leuk, dus die las ik, en de Cosmo 15, die was nieuw voor mij. 


In de Cosmo 15 vielen op:

  1. enkele bewerkelijke dieetrecepten
  2. een advertentie voor een bikini bestaande uit drie kleine lapjes
Je zal toch jong zijn en je verplicht voelen dat aan te trekken. Het lijkt soms alsof iedereen aan die modetrends meedoet. En om op die leeftijd niet mee te doen en je eigen plan te trekken moet je wel heel sterk in je schoenen staan, en welke tiener staat dat? Je zou bijvoorbeeld katoenen bikini's kunnen breien, zoals ik vroeger deed.

Ik spring in een zwart-geel gestreept bijen-badpak dat ik ooit bij Fiorucci heb gekocht van een vijf meter hoge rots.
Dit ben ik in een geel met zwart gestreepte wespenbadpak van Fiorucci, duikend van een vijf meter hoge rots. De foto is een beetje vaag want hij is al best wel oud, maar het geeft wel iets aan over de mode uit die tijd.

In de 'gewone' Cosmo stonden:

  1. horloges ingelegd met edelstenen van meer dan 10.000 euro;
  2. hotelkamers op aanlegsteigers in zee van duizenden euro's per nacht.
  3. een interview met de 'hunk van de maand' die uitlegt dat hij niet wil trouwen 'omdat de meeste mensen toch scheiden'. Bovendien is hij 'nooit thuis en altijd aan het werk'. Maar hij heeft wel een vriendin.
Gezellig vooruitzicht voor die vriendin. Maargoed, ze zal er wel eenzelfde levensstijl op na houden. Ik blader somber verder tot ik een compositie van wintergroenten tegenkom, van één spruit met 20 andere groenten. Ook hier bewerkelijke dieetrecepten. Ik zie vriendin dat al voor vriend koken om dan te horen te krijgen dat hij wat later komt want 'zaken gaan voor'. Ach, dat geeft niet, van die ene spruit wordt ze niet dik en al eet ze zíjn spruit erbij op, dan nog niet.

Het recept 'minikini - dieet - dure auto': voor wie knap en rijk is.


Maar hoe staat het met liefde? Tijd en aandacht? Trouw? Komen die waarden ook nog voor in de modevoorschriften van vandaag?

Nou begrijp ik de aantrekkelijkheid van luxe wel, en ook van een jong en slank lichaam, maar de meesten van ons blijven niet lang mooi in minitriangels (al kan rijkdom daar wel een beetje bij helpen denk ik, of dat je Doutzen Kroes heet). Bovendien, tot welke leeftijd wil jij die dingen blijven dragen, misschien stiekem hopend dat die man die zich niet wil binden, toch blijft?

En hoe valt die obsessie met materiële rijkdom en een eeuwig jong en strak uiterlijk eigenlijk te rijmen met de emancipatiestrijd die onze moeders en oma's voerden?

De dochters van emancipatiemoeders, die voorgeschoteld kregen dat schoonheid niet belangrijk is, zouden toch juist níet naar 'plastic' oplossingen moeten grijpen? Zij zouden toch bevrijd moeten zijn van de obsessie met fysieke schoonheid?

Het mysterie van de schepping zegt ons dat vrouwen schoonheid hebben meegekregen al sinds het begin van onze schepping. Zouden vrouwen, als ze zich daar wat meer bewust van zouden zijn, zich niet veel minder snel laten verleiden zo negatief over zichzelf te denken?

Dat ontkennen, om vervolgens het zogenaamde gemis aan schoonheid aan te vullen met plastic surrogaten en dure mode, kan toch nauwelijks vooruitgang genoemd worden.

Ben jij liever rijk en knap, eventueel met kunstgrepen?

Of geniet je van natuurlijke schoonheid, die niet alleen in de wereld weerspiegeld wordt, maar ook in jou?

Tijdschrift bij de orthodontist

Populaire berichten van deze blog

Naar de kerk - of toch uitslapen?

'Waarom ga je ervanuit dat ik meega?', vraagt Bud, als ik hem om kwart over tien roep op een zondagmorgen. Daar sta ik dan met mijn goede gedrag en mijn mond vol tanden. Goede gedrag, want ik heb hem tot het láátste moment laten liggen.

'Je gaat toch altijd mee? De afspraak is... '
'Er is geen afspraak!!! Ik wil gewoon niet meer zo vaak naar de kerk!'

Ik heb ook ooit een afspraak met mezelf gemaakt, want anders komt er nooit wat van. Dan denk je elke zaterdagavond, zal ik morgen toch maar níet gaan want uitslapen is zo lekker! Ik heb regelmatig tot God geroepen dat hij mij dan maar op tijd wakker moet maken, als hij wil dat ik kom. En dan liet ik de hele strijd los. En werd doorgaans, soms maar net op tijd, wakker.

'Er is wel een afspraak', pareer ik met weinig succes, 'Je zou om de week meegaan...'
'Er is géén afspraak', onderbreekt hij me, 'je gaat toch geen afspraak maken over hoe vaak je naar de kerk gaat? Ik wil gewoon sóms gaa…

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…