Doorgaan naar hoofdcontent

Minecraft Monday - wortels kweken

Onderkant van een farm (wortelboerderij) in het spel minecraft met opvang- en opslagsysteem.
Onderkant van de wortelboerderij

'Ik ga vasten', riep Bud vorige week enthousiast. Toch wel onder de indruk vroeg ik hem, of hij dan helemaal geen snoep meer ging eten in de vastentijd?

'Nee, ik bedoel ik ga vasten in Minecraft', zei hij. Ik keek hem glazig aan. 'Ja, zei hij, 'ik ga geen vlees en geen taart meer eten'.

Een farm (wortelboerderij) in het spel Minecraft met meerdere verdiepingen.

Een farm (wortelboerderij) in het spel Minecraft, opvangsysteem voor de wortelen met trechters en kisten.
Opvangsysteem met trechters en kisten
Inhoud van een kist met wortelen in het spel Minecraft.
Inhoud van een kist
Nu moet ik zeggen, hij heeft wél de daad bij het woord gevoegd. Hij heeft een enorme voorraad vlees, maar daar eet hij dus nu niet van. Heel veel groenten had hij niet in de opslag. Maar hij heeft inmiddels een wortel-boerderij gebouwd.

Het werkt zo: je neemt twee dorpelingen. Eén dorpeling plukt de wortelen en gooit ze naar de andere dorpeling. Tussen de dorpelingen loopt een waterstroom, die de wortelen 'vangt' en ze meevoert naar de opslag. Via een trechter belanden ze in kisten waar ze in opgeslagen worden.

Vervoersysteem voor de wortelen met waterwegen in het spel Minecraft.
Vervoersysteem voor de wortelen met waterwegen

Opvang- en opslagsysteem voor wortelen in het spel Minecraft.

Voor de statistieken. Er komen:

4 boerderijen, 2 voor wortels en 2 voor aardappelen;
elke boerderij heeft 8 vloeren;
elke vloer produceert 1.000 wortels per uur;

Dat is 8000 wortels, wat 6400 euro opbrengt.

Het zijn wel stapelboerderijen, maar voor groenten is niet zo erg, toch?


Met boerderij bedoel ik een farm.

Minecraft Monday is een initiatief om het computerspel Minecraft wat beter te leren begrijpen. Autiauto, Minecrafter van het eerste uur, helpt mij daarbij. Mijn doel is niet dat iedereen het spel gaat spelen, maar wel dat iedereen de lol ervan begrijpt, en dan vooral de lol die de kinderen ervan hebben.

In plaats van te zeggen, 'kom nu eindelijk eens achter de computer vandaan en ga buitenspelen', en dat soort ouderwetse vader- en moederpraat, draai ik het om en ga ernaast zitten (nadat we eerst een flinke wandeling hebben gemaakt natuurlijk).

Populaire posts van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren, zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk geweest zijn. Toch kwamen, na dat open-deur-beleid van de jaren '70, bij hen óók diverse sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die wél daadwerkelijk bij ons op een tegel aan de muur hing:

De mens wikt, God beschikt.
Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waarin mijn ouders zeiden…

Kleding kopen met autisme

Er is een tijd geweest dat ik bergen schattige baby- en peuterkleertjes had. Die tijd is voorbij. Ergens tijdens de basisschooljaren kreeg zoonlief Bud zo langzaamaan een eigen mening over zijn kleding.

Het begon ermee dat Bud, al op jonge leeftijd, knoopjes ging haten. Hij wilde geen overhemden, en toen hij op een leeftijd kwam waarop broeken geen elastiek meer hebben, toen vonden we de oplossing door een stukje stof over de knoop te naaien. We...? Ik dus.

Vanaf een jaar of twaalf, dertien moesten de kleuren eraan geloven. Alles moest zwart zijn.

Jarenlang waren we bij H&M geslaagd: die hadden een model broek dat, in een steeds grotere maat, jaren meeging.. Het was geen spijkerbroek, geen joggingbroek maar een gewone bróék. Ze hadden hem in geel, rood, groen en blauw. Via grijs en bruin kwam de overgang naar zwart. Gelukkig hadden ze diezelfde broek óók in het zwart.

Totdat meneer mij voorbij streefde qua lengte. Maatje 176 werd te kort.

Daar kwamen wij achter in september, toen…