Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn favoriete sokken

Gebreide sokken in pastelkleuren: roze, geel en blauw.

Dit is een leuk onderwerp... sokken! (via 40 dagen bloggen). Ik ben een koukleum dus ik heb altijd sokken aan. Behalve als ik pumps aan heb. Maar zodra ik thuiskom gaan die uit en dan gaan de sokken weer aan.

Ik ben voornamelijk gek op wollen sokken, maar die zijn erg duur en gaan ook snel kapot. Dan stop ik ze wel, maar ik doe dat niet zo goed als mijn oma dat kon, dus ze zijn dan niet meer glad.

Sinds een jaar of vier brei ik sokken, dit verhaal getuigt van hoe ik leerde een hak te breien via YouTube (de gemiddelde gebruiksaanwijzing daarvoor is volstrekt onbegrijpelijk). Sindsdien produceer ik af en toe een paar. Vooral 's avonds tijdens het kijken van series op Netflix tikken de pennen.

Mand vol gebreide sokken in bruin, grijs, pastelkleur.

Ik brei met vijf pennen, dat schijnt op z'n Duits te zijn want Nederlanders doen het met vier pennen. Maar vijf vind ik handiger in verband met de steekverdeling. Bovendien zaten ze bij het garenpakket.

Meest vind ik boordsteek (2 r., 2 av.) het mooist maar ik brei ook weleens een gladde. Qua kleur vind ik neutraal mooier (de grijze is mijn favoriet) maar toch koop ik steeds gekleurde wol want die vind ik zo leuk? Denk ik?

Bij dit laatste paar met pastelkleuren had ik een ander patroon verwacht, meer mêlee zoals bij de bruine en grijze. Die strepen vind ik wel erg tuttig. Maargoed. Ik draag ze toch maar, ze zitten prima, en ik zou ook niet weten aan wie ik ze kwijt moest. De maat moet ook nog goed zijn (39), en het is misschien een jeugdtrauma, maar ik ben nog steeds bang dat iedereen het compleet achterlijk en niet meer van deze tijd vindt om zelfgebreide sokken te dragen dus daarom vraag ik maar aan niemand of ze ze willen hebben. En dat terwijl je omkomt in de patronen op internet. Dus het is wel zeker dat ik niet de enige ben met deze hobby.

Ik heb trouwens een buurvrouw, die breit sokken vanuit een lap die ze later aan elkaar naait, dus op twee pennen. Dus dat kan ook.

Maar productief genoeg voor een Etsy shop ben ik nog niet hoor. Jij wel?

Zelfgebreide sokken in pastelkleuren: roze, geel, blauw.

Populaire posts van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren, zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk geweest zijn. Toch kwamen, na dat open-deur-beleid van de jaren '70, bij hen óók diverse sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die wél daadwerkelijk bij ons op een tegel aan de muur hing:

De mens wikt, God beschikt.
Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waarin mijn ouders zeiden…

Kleding kopen met autisme

Er is een tijd geweest dat ik bergen schattige baby- en peuterkleertjes had. Die tijd is voorbij. Ergens tijdens de basisschooljaren kreeg zoonlief Bud zo langzaamaan een eigen mening over zijn kleding.

Het begon ermee dat Bud, al op jonge leeftijd, knoopjes ging haten. Hij wilde geen overhemden, en toen hij op een leeftijd kwam waarop broeken geen elastiek meer hebben, toen vonden we de oplossing door een stukje stof over de knoop te naaien. We...? Ik dus.

Vanaf een jaar of twaalf, dertien moesten de kleuren eraan geloven. Alles moest zwart zijn.

Jarenlang waren we bij H&M geslaagd: die hadden een model broek dat, in een steeds grotere maat, jaren meeging.. Het was geen spijkerbroek, geen joggingbroek maar een gewone bróék. Ze hadden hem in geel, rood, groen en blauw. Via grijs en bruin kwam de overgang naar zwart. Gelukkig hadden ze diezelfde broek óók in het zwart.

Totdat meneer mij voorbij streefde qua lengte. Maatje 176 werd te kort.

Daar kwamen wij achter in september, toen…