Doorgaan naar hoofdcontent

Favoriete muziek: Wende Snijders

Nadat we vorige week Maarten van Roozendaal beluisterd hebben, gaan we door met de Nederlandstalige chansons, en ook een beetje Franstalig, gewoon omdat het onmogelijk is dat niet te doen als je het over chansons hebt.

Ik hoorde deze prachtige stem voorbij komen die Franse chansons zong. Tot mijn verbazing ging de stem opeens over in het Nederlands.

Wende Snijders.



En daar komt onverwacht La chanson de Mandalay binnenstormen als een gevaarlijke wervelwind. Past mooi bij het boek De grote zondares.



Het volgende lied treft je nog meer als je de Nederlandse vertaling erbij neemt. Het is, ik zei het al, treffend en pijnlijk actueel. Waar in een wervelwind nog frisse lucht zit, daar doet deze zwavelstroom de zuurstof snel verdwijnen.

Voor de vertaling moet je hier even naar beneden scrollen tot net over de helft van de pagina of zoek op de woorden 'ca va'.



Ik pik er een zin uit die mij persoonlijk erg aanspreekt. :
'brave lui verslijt men voor gek, dichters voor ezels'
Ik was als jongere enorm bang om braaf te zijn, en om braaf gevonden te worden. Ik groeide op in een wereld waarin God en gebod net omvergeworpen waren en waar de generatie van mijn ouders niet meer in het bijbehorende keurslijf hoefde te leven. Braafheid was echt niet meer van die tijd. Het religieuze keurslijf werd echter al snel vervangen door een rat-race waarin het draaide om status, populariteit en degene met de vlotste babbel en het hoogste woord.

Als ik nu zo, een jaartje of wat later om me heen kijk, dan vermoed ik dat het gaat om een tijdsbeeld, meer dan een puur individuele ervaring. Het tijdsbeeld waarin het absoluut onaantrekkelijk is geworden om braaf te zijn.
'brave lui verslijt men voor gek, dichters voor ezels'
En als de braven en de kunstenaars gevlogen zijn, wat blijft er dan nog over? Precies. Lees de tekst maar.

Nou sluit ik af met een opbeurend lied. Of twee.

Mens durf te leven

Als de liefde niet bestond
Tekst en muziek en een klein woord door Toon Hermans.

Populaire posts van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren, zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk geweest zijn. Toch kwamen, na dat open-deur-beleid van de jaren '70, bij hen óók diverse sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die wél daadwerkelijk bij ons op een tegel aan de muur hing:

De mens wikt, God beschikt.
Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waarin mijn ouders zeiden…

Kleding kopen met autisme

Er is een tijd geweest dat ik bergen schattige baby- en peuterkleertjes had. Die tijd is voorbij. Ergens tijdens de basisschooljaren kreeg zoonlief Bud zo langzaamaan een eigen mening over zijn kleding.

Het begon ermee dat Bud, al op jonge leeftijd, knoopjes ging haten. Hij wilde geen overhemden, en toen hij op een leeftijd kwam waarop broeken geen elastiek meer hebben, toen vonden we de oplossing door een stukje stof over de knoop te naaien. We...? Ik dus.

Vanaf een jaar of twaalf, dertien moesten de kleuren eraan geloven. Alles moest zwart zijn.

Jarenlang waren we bij H&M geslaagd: die hadden een model broek dat, in een steeds grotere maat, jaren meeging.. Het was geen spijkerbroek, geen joggingbroek maar een gewone bróék. Ze hadden hem in geel, rood, groen en blauw. Via grijs en bruin kwam de overgang naar zwart. Gelukkig hadden ze diezelfde broek óók in het zwart.

Totdat meneer mij voorbij streefde qua lengte. Maatje 176 werd te kort.

Daar kwamen wij achter in september, toen…