Doorgaan naar hoofdcontent

Bijbeltent

Onderkant van ronde tent met rode, gele, blauwe en groene banen.
Foto Daniel Novta

Vroeger mocht ik elke zomer naar de Bijbeltent, een vorm van evangelisatie die georganiseerd werd door de Gereformeerde Kerk in het dorp waar ik vandaan kom. 's Middags mochten de kinderen komen, 's avonds was voor volwassenen.

Eerst kregen we een Bijbelverhaal te horen, daarna was er een werkgedeelte. We kregen een werkboek waarin we vragen moesten beantwoorden, die gingen over wat we net hadden gehoord. Op een gegeven moment kwam de vraag voorbij: Wie heeft de wereld geschapen? Op school had ik natuurlijk geleerd, dat de wereld door toeval is ontstaan en vervolgens door toeval en door het recht van de sterkste geëvolueerd. Daar kwam geen God aan te pas.

God hoorde bij Christenen. En dat waren wij niet.

Maar er gebeurden twee dingen.

1) Door het verhaal uit Genesis dat we net gehoord hadden, begreep ik heel goed welk antwoord zij verwachtten;
2) Als ik eraan dacht dat ik God zou zeggen kreeg ik een blij gevoel. Heel anders dan het gevoel dat bij het vertellen van een leugen hoort. Mijn ouders zouden zeggen dat ik 'God' zei om het 'goed' te willen doen. Om gezien en geaccepteerd te worden door de groep.

Maar als ik expres een fout antwoord zou geven, zou ik me dan goed voelen?

Populaire posts van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren, zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk geweest zijn. Toch kwamen, na dat open-deur-beleid van de jaren '70, bij hen óók diverse sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die wél daadwerkelijk bij ons op een tegel aan de muur hing:

De mens wikt, God beschikt.
Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waarin mijn ouders zeiden…

Kleding kopen met autisme

Er is een tijd geweest dat ik bergen schattige baby- en peuterkleertjes had. Die tijd is voorbij. Ergens tijdens de basisschooljaren kreeg zoonlief Bud zo langzaamaan een eigen mening over zijn kleding.

Het begon ermee dat Bud, al op jonge leeftijd, knoopjes ging haten. Hij wilde geen overhemden, en toen hij op een leeftijd kwam waarop broeken geen elastiek meer hebben, toen vonden we de oplossing door een stukje stof over de knoop te naaien. We...? Ik dus.

Vanaf een jaar of twaalf, dertien moesten de kleuren eraan geloven. Alles moest zwart zijn.

Jarenlang waren we bij H&M geslaagd: die hadden een model broek dat, in een steeds grotere maat, jaren meeging.. Het was geen spijkerbroek, geen joggingbroek maar een gewone bróék. Ze hadden hem in geel, rood, groen en blauw. Via grijs en bruin kwam de overgang naar zwart. Gelukkig hadden ze diezelfde broek óók in het zwart.

Totdat meneer mij voorbij streefde qua lengte. Maatje 176 werd te kort.

Daar kwamen wij achter in september, toen…