Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit november, 2016 weergeven

Rome - en een kruisverhoor door de dames van het kerkkoor

Zaterdag kwamen we vanuit Rome aan op Schiphol:

Terwijl we 's ochtends nog in hotel Casa la Salle waren:

Maar voordat ik wat foto's van Rome laat zien, eerst een paar woorden over de terugkeer in Nederland. Weer in onze eigen kerk, werd ik aangesproken door een meneer, of ik soms bij het kerkkoor wilde. Zelf kon hij deze keer niet komen, zijn vrouw was net terug uit het ziekenhuis met een nieuwe hartklep. Meteen bij het ontwaken had zij zich al stukken beter gevoeld. 
Ik dacht, ik houd wel van zingen dus waarom niet.
Ik werd door een chauffeur opgehaald. Dat was gezien de gemiddelde leeftijd van de deelnemers schering en inslag.
'Wat bent u?', werd mij van alle kanten enthousiast gevraagd. Ik moest even nadenken wat ze bedoelden.
'Sopraan denk ik.'
'Heeft u al vóórgezongen?'
Ik kreeg visioenen van de hoge C terwijl ik de F al niet met goed fatsoen haal.
'Heeft u ervaring met koren?'
Het kruisverhoor gaat verder, tot mijn huisnummer aan toe.
…

Dialoog tussen 1 Clinton-stemmer en 60 Trump-stemmers

Het leuke van facebook is, dat je soms dingen leest die helemaal 'out of your league' zijn, waar je het totaal niet mee eens bent of nooit over nagedacht hebt (tevens het minder leuke van facebook).

Zo las ik een artikel van de socioloog Hochschild die als Clintonstemmer haar kosmopolitische linkse bubbel verlaat en op pad gaat om de Trump-stemmer beter te leren kennen.

Ze realiseert zich namelijk dat ze geen Trump-stemmers kent, dat haar buren allemaal Clinton stemmen en eigenlijk iedereen die ze kent. Daarom stapt ze over de, wat zij noemt, empathiemuur: een obstakel om mensen te begrijpen die anders denken dan wij.
Tijdens het leven lezen bedacht ik me, dat ik ook zo'n 'muur-probleem' heb. Ik kom uit een linkse intellectuele omgeving. Maar ik wilde op zoek naar een bredere horizon of eigenlijk naar zingeving: de zin van het leven.


Want ik heb nooit geloofd dat wetenschap, met het intellect als instrument, het antwoord op alle vragen zou kunnen geven. En zeker nie…

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…