Doorgaan naar hoofdcontent

IJdelheid der ijdelheden

By Hieronymus Bosch (circa 1450–1516)
Table of the mortal sins (superbia)
Dat was serious talk gisteren. Maar zo ziet het leven er soms uit. En het is juist de ijdelheid, het laagje vernis, dat steeds verbloemt hoe het echt met ons gaat.

Dat laagje van 'hoe vindt de buitenwereld me?'. Krijg ik genoeg likes? Dat laagje dat nooit vraagt waar het nou echt om gaat, of hoe het nou echt met je gaat. Dat kan een mooi of een lelijk laagje zijn, als er maar geen zonlicht doorheen komt.

Maar on a lighter note.

Onderstaand deel van een schilderij van Jeroen Bosch, ik weet niet wat het moet voorstellen, maar ik dacht zoiets:

(snavelbek) hé, jij daar, wat doe jij nog met dat boek! Boeken zijn onzin, ijdelheid, geloof jij daar nog in?


Nee, kijk eens wat ik hier heb, een krant! Die verkondigt vandaag de waarheid! Kijk maar, elke dag een nieuwe! Jij met je stoffige boeken in dat stoffige hok van je, kom daar nou eens uit en ontdek de echte wereld!

De mol met zijn rode borstje begrijpt niets van het gesprek. Hij spreekt geen mensentaal.

(snavelbek) Zeg wie is die haast onzichtbare persoon achter jullie? Kan die niet wegwezen want twee tegen één is gemeen!

(Muts) Nou, hehehe, dat kan je wel willen, maar dan vraag je hem dat zelf maar.  En bovendien is het drie tegen één, ken je niet tellen

(snavelbek) Kan niet-t-t-t, kan niet-t-t, haast haast haast. Maar als ik morgen terugkom heerst er orde in je hok.

En hij schuifelt weg.

Muts denkt bij zichzelf: 'wat zou íe daarmee bedoelen'... , terwijl hij de hinkende schaatsende gestalte nastaart. Die schaatsen ziet hij nu pas... o, was het dan een antroposoof? Maar die hebben toch geen flaporen, gekruiste snavels en bochels?

Muts snapt er niets meer van.

Mol schuifelt weg. Genoeg licht voor vandaag. Terug naar zijn hol.

Aile gauche la tentation de saint antoine museu nacional de arte antiga hieronymus bosch

Reacties

Populaire posts van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren, zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk geweest zijn. Toch kwamen, na dat open-deur-beleid van de jaren '70, bij hen óók diverse sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die wél daadwerkelijk bij ons op een tegel aan de muur hing:

De mens wikt, God beschikt.
Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waarin mijn ouders zeiden…

Kleding kopen met autisme

Er is een tijd geweest dat ik bergen schattige baby- en peuterkleertjes had. Die tijd is voorbij. Ergens tijdens de basisschooljaren kreeg zoonlief Bud zo langzaamaan een eigen mening over zijn kleding.

Het begon ermee dat Bud, al op jonge leeftijd, knoopjes ging haten. Hij wilde geen overhemden, en toen hij op een leeftijd kwam waarop broeken geen elastiek meer hebben, toen vonden we de oplossing door een stukje stof over de knoop te naaien. We...? Ik dus.

Vanaf een jaar of twaalf, dertien moesten de kleuren eraan geloven. Alles moest zwart zijn.

Jarenlang waren we bij H&M geslaagd: die hadden een model broek dat, in een steeds grotere maat, jaren meeging.. Het was geen spijkerbroek, geen joggingbroek maar een gewone bróék. Ze hadden hem in geel, rood, groen en blauw. Via grijs en bruin kwam de overgang naar zwart. Gelukkig hadden ze diezelfde broek óók in het zwart.

Totdat meneer mij voorbij streefde qua lengte. Maatje 176 werd te kort.

Daar kwamen wij achter in september, toen…