Doorgaan naar hoofdcontent

IJdelheid, alles ist eitel

Ik herinner me vorig jaar de paaswake. Ik zat in de kerk en vroeg me af, waar gaat het nu eigenlijk om. Ik keek naar het plafond en ik zag het woord 'ijdelheid' geschreven staan op het dak van de kerk. Ik bleef staren tot het langzaam vervaagde.

Slave of her own vanity
by massamitsu
Waar voorgaande generaties opgroeiden met angst voor ijdelheid, de christelijke hoofdzonde, groeien huidige generaties op met de ijdelheid zelf  (mijn generatie zit klem daartussen in).

De definitie van ijdelheid op wikipedia luidt in eerste instantie: het verlangen beter of aantrekkelijker te zijn dan een ander (hybris of overmoed). De tweede betekenis is het latijnse vanitas wat duidt op leegheid, vergankelijkheid, zinloosheid.

Het volgende filmpje Es Ist Alles Eitel! is heftig, maar het verbeeldt de wereld waarin tieners moeten opgroeien. Het is gemaakt door jonge studenten, dus laten we er niet omheen draaien.

Mijn wereldbeeld op die leeftijd was vergelijkbaar. Niets was mooi, alles zwart, ook de toekomst. En het weinige wat mooi was, moest je verstoppen of verbergen. Als je niet mee ging, of kon, met de grijze massa en je had ergens kleur, dan moest je dat niet aan iedereen laten zien of je was het kwijt. Thuis kreeg je commentaar dat je niet 'jezelf' was en 'je niet hoefde aan te passen'. 'Jezelf' zijn betekende aantrekken wat je moeder mooi vond. Erbij horen betekende twee lacoste-poloshirts over elkaar aantrekken, goeie merchandising trouwens. Mij boeide het geen meter, maar ik begreep wel: met wat je aantrekt stel je altijd een bepaalde groep mensen tevreden, en een andere niet. Jezelf zijn is verdwijnen in de massa van 'zelven'.




Hier nog wat 17e eeuwse dichtkunst
En natuurlijk het lied Alles ist eitel
En ook mijn eerdere blogpost over ijdelheid.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren, zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk geweest zijn. Toch kwamen, na dat open-deur-beleid van de jaren '70, bij hen óók diverse sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die wél daadwerkelijk bij ons op een tegel aan de muur hing:

De mens wikt, God beschikt.
Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waarin mijn ouders zeiden…

Kleding kopen met autisme

Er is een tijd geweest dat ik bergen schattige baby- en peuterkleertjes had. Die tijd is voorbij. Ergens tijdens de basisschooljaren kreeg zoonlief Bud zo langzaamaan een eigen mening over zijn kleding.

Het begon ermee dat Bud, al op jonge leeftijd, knoopjes ging haten. Hij wilde geen overhemden, en toen hij op een leeftijd kwam waarop broeken geen elastiek meer hebben, toen vonden we de oplossing door een stukje stof over de knoop te naaien. We...? Ik dus.

Vanaf een jaar of twaalf, dertien moesten de kleuren eraan geloven. Alles moest zwart zijn.

Jarenlang waren we bij H&M geslaagd: die hadden een model broek dat, in een steeds grotere maat, jaren meeging.. Het was geen spijkerbroek, geen joggingbroek maar een gewone bróék. Ze hadden hem in geel, rood, groen en blauw. Via grijs en bruin kwam de overgang naar zwart. Gelukkig hadden ze diezelfde broek óók in het zwart.

Totdat meneer mij voorbij streefde qua lengte. Maatje 176 werd te kort.

Daar kwamen wij achter in september, toen…