Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Boekbespreking: Poppy Shakespeare

Recente posts

Kleding kopen met autisme

Er is een tijd geweest dat ik bergen schattige baby- en peuterkleertjes had. Die tijd is voorbij. Ergens tijdens de basisschooljaren kreeg zoonlief Bud zo langzaamaan een eigen mening over zijn kleding.

Het begon ermee dat Bud, al op jonge leeftijd, knoopjes ging haten. Hij wilde geen overhemden, en toen hij op een leeftijd kwam waarop broeken geen elastiek meer hebben, toen vonden we de oplossing door een stukje stof over de knoop te naaien. We...? Ik dus.

Vanaf een jaar of twaalf, dertien moesten de kleuren eraan geloven. Alles moest zwart zijn.

Jarenlang waren we bij H&M geslaagd: die hadden een model broek dat, in een steeds grotere maat, jaren meeging.. Het was geen spijkerbroek, geen joggingbroek maar een gewone bróék. Ze hadden hem in geel, rood, groen en blauw. Via grijs en bruin kwam de overgang naar zwart. Gelukkig hadden ze diezelfde broek óók in het zwart.

Totdat meneer mij voorbij streefde qua lengte. Maatje 176 werd te kort.

Daar kwamen wij achter in september, toen…

Zwerfboek

Ik wist al een tijdje van het bestaan van zwerfboeken, heb zelfs weleens een sticker gehad om een boek 'te zwerf' te leggen. Maar ik kon niet beslissen welk boek. En kan dat nog steeds niet.

Maar vandaag kwam ik, tijdens een frisse nieuwjaarswandeling voor de nodige beweging en zuurstof, een echt zwerfboek tegen! Netjes verpakt in plastic, met zo'n geraspte kaas-sluiting. Eerst dacht ik nog, lekker laten liggen. Ik vind de voorkant vreselijk en bovendien lees ik zelden romans. Maar dat is niet meer helemaal waar. Sinds ik een stapel boeken voor zoonlief van de bieb heb gehaald voor zijn boekenlijst, ben ik zelf ook weer aan het lezen geslagen. Op zoek naar fatsoenlijke en actuele literatuur. Een klus op zich.

Na eerst een stuk doorgelopen te zijn, keerden we toch maar terug naar het bankje aan de rand van de woonwijk, uitkijkend op de weilanden. Het boek lag er nog, joehoe! De mensen in het huis achter het bankje zwaaiden naar ons maar dat zag ik niet want ik had mijn bri…

10x meest gelezen in 2017

Heerlijk vind ik dat, terugblikken op het afgelopen jaar. De top-10 van meest gelezen blogposts! Leuk vind ik dat er van alles bij zit.
10. Favoriete sokken  9. Minecraft Monday huiswerkmachine Een leuk project van zoon Bud, waarin hij in Minecraft een machine bouwt die woordjes kan overhoren!
 8. Over kliekjes en erbij horen  7. Wende Snijders Mooie muziek, en over hoe braafheid uit de mode is geraakt.
 6. LinkedIn, wat kun je ermee als blogger Ik vrees dat men een zinniger antwoord op deze vraag verwachtte, maar helaas ratel ik maar wat over mijn zeer minimale LinkedIn-account. Dat kan wel een voornemen voor 2018 zijn, om daar wat van te maken!
 5. 15 dingen die niemand aan je vraagt  4. Minecraft Monday wortels kweken Ook een goed voornemen om meer met Minecraft te doen. Helaas heeft Bud niet altijd zin zijn moeder ter wille te zijn om tig foto's te maken. Het laten zien en erover vertellen vindt hij wel leuk.
 3. 5 leuke dingen die we gedaan hebben deze vakantie  2. Bijbeltent

Muziek op Zaterdag

Dit vind ik zo mooi. De verloren gewaande zoon die met spijt in zijn hart terugkomt, zich niet waardig voelt zijn familie onder ogen te komen.

Vergeving is soms een niet goed begrepen iets. We vinden dat 'sorry' zeggen genoeg moet zijn. Of we vinden dat 'sorry' zeggen nooit genoeg kan zijn. Wat goed is te beseffen, is dat vergeving pas nodig is als er echt iets vervelends gebeurd is. Als je op iemands tenen bent gaan staan hoef je niet uitvoerig op je knieën vergeving te vragen. Maar het gaat hier niet om een vluchtig 'sorry', wat in zo'n geval genoeg zou zijn. Als je echt iets ergs hebt gedaan, is 'sorry' zeggen en misschien niet eens wachten op antwoord, niet genoeg.

Zo is de situatie tussen ons en God ook. 'Sorry' roepen en gewoon verder gaan met de dagelijkse bezigheden alsof er niets is gebeurd, is niet genoeg. God vraagt om overgave. Dit is goed te zien in dit beeld van 'de verloren zoon'.

Een lied dat ik mooi bij dit thema vin…

De regenjas

Dinsdagochtend kwart over zeven. Bud laat me een buienradar op zijn schermpje zien. Met een enorme piek, nét als hij moet fietsen. ‘O jee’, zeg ik. ‘Arme kindertjes zouden graag een regenjas willen hebben, en jij hebt er één en je draagt hem niet’. Ik denk aan de regenjas die al een jaar – of zijn het er twee? – ongedragen aan de kapstok hangt. Op de groei gekocht.

Bud heeft 1x in zijn leven regenkleding aangehad. Een regenbroek. Die is hij op school vergeten en we hebben hem nooit meer teruggevonden.

Dit vraagt om een creatieve aanpak. Met de regenjas voor ogen, die daar eenzaam aan de kapstok hangt, krijg ik een plan. Ik vertel het verhaal van de regenjas.

'De regenjas is verdrietig. Wat heeft hij verkeerd gedaan? Hij heeft geen knoopjes*. Hij is zwart. Oké, en een beetje grijs. En hij hangt al een jaar ongedragen aan de kapstok.'

Bud zijn ogen glimmen. ‘Ga door!’, zegt hij.
Ik doe er nog een schepje bovenop.

‘Ik zal voor je opkomen! Ik zal je beschermen tegen de regen!’ Ik…

Het probleem van ijdelheid

IJdelheid. Mijn favoriete foute onderwerp. Het zet je zo lekker op het verkeerde been, vooral als er in verband met geloof over wordt gesproken. Dat je niet mooi zou mogen zijn. Sterker nog, dat je niet mooi bént. Dat je daarom allemaal ijdele = zinloze dingen moet doen om er tóch mooi uit te zien. Van de buitenkant. De binnenkant kunnen we tenslotte niet zien.

Ik heb er eerder over geschreven:

IJdelheid, alles ist eitel
'Waar voorgaande generaties opgroeiden met angst voor ijdelheid, de christelijke hoofdzonde, groeien huidige generaties op met de ijdelheid zelf.'IJdelheid der ijdelheden
'Het is juist de ijdelheid, het laagje vernis, dat verbloemt hoe het echt met ons gaat.' 'Dat kan een mooi of een lelijk laagje zijn, als er maar geen zonlicht doorheen komt.'IJdelheid
'IJdelheid gaat over zelfhaat. Je haat het gezicht in de spiegel, de jeugdpuistjes, het overgewicht of de rimpels. Deze haat groeit en wordt in onze omgeving vaak meer gevoed dan afgezwakt, w…