Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

Berichten uit april, 2013 weergeven

{WIWS}

Except for the missing part of my head (only containing brains) I love this picture (so you don't need to tell me anymore - but you may;-).


The position of my right foot, creates a refined look (I have seen Stacy London do that in 'What not to wear').

In reality I don't look that good, I think, not for long anyway. The hair got mixed up by the wind and by the time I arrived at church I was a little sweaty. It was HOT and I still had snowy weather in mind, here and here.

I bought the white jacket because my husband liked it, for 30 or 40 euro. I thought it would be too stiff and informal, but I guess it's ok.

The pink shirt I bought in Turkey, years ago, for 5 euro. The dress is from the Silk Store (it isn't silk though) in my home town, 30 euro. The tights, no idea... The boots, some cheap shoe-shop. I mistook them for leather. But because they aren't they survive every kind of weather.

As soon as I got home I swopped to jeans for a walk in the forest (ye…

Hey girlll, make up your mind!

Dat zou je kunnen denken als je ziet wat er allemaal op mijn nachtkastje ligt. De Bijbel, met een mooie kus van Gustav Klimt. In twee jaar tijd heb ik deze Bijbel gelezen, zie hier.

Verder zie je ‘Gezondheid uit de keuken’. Dit boek heb ik gekocht toen ik een jaar of zestien was. Mijn leraar pencak silat (een Indonesische vechtsport) had mij geïnspireerd om gezond te gaan eten. Als ik dit boek weer lees herinner ik me de zelfgemaakte lunches op basis van rijst die mee naar school gingen. Ik had bedacht dat ik vooral yang moest eten, rijst en groenten zoals wortels.

Wortels groeien rechtop en door de opwaartse kracht zijn ze yang. Pompoenen bijvoorbeeld groeien dicht bij de grond en zijn zacht en dus yin. Zo probeerde ik te gaan eten met niet heel erg veel succes. De wereld om mij heen was niet ingericht op yin en yang en mijn leraar hanteerde een erg streng dieet van slechts rijst en zeewier, wat ik als opgroeiende puber niet volhield.

Bij het herlezen van dit boek vraag ik mij af of…

Bruine bonenschotel, en wat te doen met een 'dat lust ik niet'

Heerlijk, bruine bonenschotel. Dat is typisch een maaltijd waar BUD geen hap van eet. Er zitten ondefiniëerbare fliebertjes in (ze een naam geven - prei - ui - helpt natuurlijk ook niet). Een beetje water bij de wijn doen, roeien met de riemen die je hebt - en wat creativiteit - doen de truc.

Alle ingrediënten waren in huis behalve de perziken. Ze vervangen door appel leek me niet afdoende want de perziken maken dit gerecht.

Toen bood BUD spontaan aan ze even te gaan halen!

Geweldig, dat gaf mij weer inspiratie om hem tegemoet te komen. Voor hem geen prutje, maar alles apart en mooi geserveerd. Ik heb laatst gelezen dat kinderen met autisme het vaak heel belangrijk vinden hoe het eten eruit ziet.


Ook wat dingen erbij die hij niet lust want we blijven uitdagen. De perziken, die hij nog nooit gegeten had, vond hij heerlijk.


Toen hij zijn bord zag, riep hij 'mama, dit is het lekkerste eten dat ik ooit gegeten heb'. Hij at alles op, ook de champignons en de salami die hij eigenlij…

God beschermt leven

Naar aanleiding van een gesprek op school probeer ik voor mezelf weer eens te verwoorden waarom ik katholiek geworden ben. Waarom niet ‘gewoon een beetje christelijk’. Waarom niet ‘gewoon seculier gebleven’.
De Vrije School is in wezen verdraagzaam naar de verschillende religies. Dit citaat uit een onderzoek van de RUG, mijn Alma Mater verwoordt het mooi: Volgens AmonsLievegoed (1988) is de Vrije school niet confessioneel gericht en open voor leerlingen van alle gezindten. Toch hebben de Vrije scholen wel degelijk een christelijk religieus karakter, dat onder meer terug te vinden is in de pedagogische waarden, doelstellingen en het ontwikkelingsbegrip vanuit de geest. Het probleem dat naar voren kwam in het gesprek met een mede-ouder betrof de katholieke visie op euthanasie. Doorgaans als dit onderwerp ter tafel komt beperk ik me tot luisteren en ja en nee knikken. Dat ik het er niet mee eens ben spreek ik meestal niet uit.

Ik begrijp de argumenten wel. In het derde nummer van het bl…